Varolan tek düşmanı yoket…

Küçük bir kumsal var burada…

Herkesin denize girip güneşlendiği yerin dışında, kayaların ardında kalmış…

Yüzerek oraya çıkıyorum bazen, tek başıma.

Islak kumların üzerine uzanıyorum, gözlerimi kapıyorum.

Dalgaların serinliğini hissediyorum…

Uzaktan gelen sesleri duyuyorum…

Olanca varlığımla “yer”e temas ediyorum…

Kirpiklerimi araladığımda gözümün önündeki kum tanecikleri güneşi yansıtıyor, gökkuşağı renklerinde parlayıp ışık oyunları yapıyor…

Ellerim, bedenim, yüzüm, kumların üzerinde…

Bu gezegenin varolduğu günden bu yana olup biten her şeyin avuçlarıma değdiğini anlıyorum…

Çıkan her sesin, verilen her nefesin, her bir varlıktan yayılan tüm enerjinin burada kaldığını…

Tarihten bugüne dünya üzerinde varolmuş, varolan canlı – cansız her şeyle temas ettiğimi farkediyorum…

İnsanın çok “nötr” olduğu bir an bu…

Belki meditasyon diyorlardır buna, bilmiyorum…

Kendini, devinim halindeki koca bir evrenin parçası olarak hissetmek…

“An”ı farketmek…

Çatışmaların aslında varolmadığı…

Çünkü çatışmaların tüm sebeplerinin anlamını yitirdiği…

Büyük bir dinginlik, huzur ve önyargısız enerjiyle dolmak…

Bu öyle bir duygu ki…

O anda öyle hafifsin ki…

Hiçbir sorun yok hayatta.

Hayat değiştiğinden, her şey birdenbire istediğin şekle büründüğünden değil…

Sen evrenin enerjisine uyum sağladığın için.

Hayatta her şey bir sebepten dolayı oluyor ve belirli bir sonuca ulaşıyor…

İnançların, ülkülerin, karakterin doğrultusunda hareket ediyorsun, herkes gibi…

Ama bunu yapmak sürekli başkalarının egolarıyla çatışmayı gerektirmiyor…

Hayatta her şeyi kontrol edemiyorsun… Edemezsin… Etmen gerekmiyor…

Enerjinin akışını, başka insanların davranışlarını yönetmeye çalışarak zorlaman gerekmiyor…

Boşa kürek çekmek hayata hiçbir katkı sağlamıyor.

Sen ancak kendini yönetebilirsin…

O anda bunu biliyorsun…

Hani çoğu insanın hayatında bir türlü çözülemeyen sorunlar vardır ya…

Aslında yoktur o sorunlar…

Hiçbir şeyi “eskisinden farklı” yapmayı başaramadıkları için, öğrenilmiş kalıpların dışına çıkamadıkları için, aslında kendileri var ediyordur, besleyip büyütüyordur o sorunları…

Önyargı…

Varolan tek düşman.

Bazen insanın, kara tahtaya yazdığı her şeyi silmesi gerekir.

Dingin bir an yakalayıp hayatlarınızdaki bütün önyargıları yoketmenizi diliyorum bugün…

Her birimizin mutluluğu görünmeyen bir zincirle birbirine bağlı olduğu için.

Reklamlar
Bu yazı Deniz Ugur içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

3 Responses to Varolan tek düşmanı yoket…

  1. adagunes07 dedi ki:

    harika yazın önyargılardan kurtulmak lazım cok etkilendim ben cok guzel spersin deniz

  2. adagunes07 dedi ki:

    seni zaten takip ediyorum dizilerini afk spersin oyunculuğun duruşun cocuklarında cok tatlılar twitrdede takip ediyorum ismim çıktı zaten inş eklersin sevinirim seni çoooooooooooook öpüyorum

  3. Rüya Türkkahramanı dedi ki:

    İçimde yaşadığım, dışarıya haykıramadığım sessiz çığlıklarımın tercümanı oldu yazınız….Bir de söküp atabilsem: yönetilmiyor, lakin başkalarının davranışları analiz ediyor
    “Enerjinin akışını, başka insanların davranışlarını yönetmeye çalışarak zorlaman gerekmiyor…”

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s